مقدمه
هدف از اين مقاله، ارائه و معرفی استانداردهايی برای نوشتن کدهای صفحات وب است. البته منظور از اين استاندارد، وجود يک استاندارد قابل قبول است بطوريکه نويسندگان و طراحان وب را از نتايج کدنويسیشان آگاه سازد.
حوزه عملکرد
استاندارد ارائهشده شامل تمام صفحات عمومی قابل دسترس میشود بجز صفحاتی که مشمول دو بند زير باشند:
الف. صفحات شامل مطالب سرگرمکننده که محتوای اطلاعات نباشند.
ب. صفحاتی که در دسترس عموم نبوده و کاربران آن محدود به يک سازمان میشوند و در سيستمهايی مشابه اينترانت مشاهده میگردند.
مخاطبين
توليدکنندگان حرفهای وب که برای شرکتی کار میکنند که زمينه فعاليت آن وب نباشد.
و فرض شده است که خوانندگان اين مطلب دانش عمومی درباره HTML دارند.
کلمات و اصطلاحات
در استاندارد زير کلمات و اصطلاحاتی بکار رفتهاند که شاید در وحله اول مشابه به نظر برسند اما در اين مقاله آنها را طبق قوانين زير تفسير کنيد:
– قوانين اجباری
باید: وقتی از کلمه «بايد» استفاده شود به اين معنیست که استفاده از آن دستور بايستی در تمام صفحات وب بايد رعايت شود.
ضروری: استفاده از اين کلمه به معنای تاکيد مضاعف کلمه «باید» است.
– قوانين سفارشی
توصيه: استفاده از کلمه «توصيه»، به معنای سفارش برای انجام آن قانون است.
– قوانين راهبردی
بهتر: استفاده از اين کلمه به معنای بهبود کدنويسی در صورت انجام آن قانون است.
کلمات و مخففهای زير برای بيشتر شما آشنا هستند در عين حال به طور مختصر به آنها نيز اشاره میکنم:
CGI: Common Gateway Interface
CSS : Cascading Style Sheets
HTML: HyperText Markup Language
HTTP: HyperText Transfer Protocol
SGML: Standard General Markup Language
W3C: World-Wide Web Consortium
WWW: World-Wide Web
