خب به گمانم نقصان نداشته باشد. هرچند این کم توجهیت محلی از اعراب ندارد. اما نیک میدانی که دوستت داشتم. شاید نتوانستم آن را هیچ گاه به زبان بیاورم. ولی فکر میکردم که از چشام میفهمیش. باور نمیکردم عرضهشو نداشته باشم که حالیت کنم. رابطه من و تو عمیق از این حرفا بود. باهاس بهت میگفتم. اشتباح از من بود. اونغدر تو خودم گم شده بودم که هالیم نبود. مصخرهس. حمیشه واغعیطهایی که جلوی چشم آدمن، دیرتر به نضر میرسن. نعلت به این سانش. میدونی؟ هر وخ که خاصتم بهت بمگ، ذبونم گفرت! :((
پینوشت:
این نوشتهها را باید در بستر مکان و زمان انتشارشان خواند. اطلاعات ممکن است دیگر بهروز نباشند؛ سایتها و سرویسها ممکن است تغییر کرده یا از دسترس خارج شده باشند و وضعیت شرکتها، افراد و رخدادها نیز عوض شده باشد. نظر کنونی نویسنده به علت تجربه زیست و آموزش، ممکن است متفاوت باشد و نوشتههای پیشین او را نقض کند.




فوقالعاده بود!!! باور کن یاد براتیگان افتادم. تعارف هم ندارم.
نيما: باور کن دست و پام رو گم کردم. تعارف هم ندارم.