لبریز از هماغوشی
بر بستر خود
سالهاست
در درد خود پیچیدهای
و زخمهایی عمیقتر میطلبی
تا به یادت بماند
صورتکهایی وهمآلود را
که تو را به تباهی کشیدهاند
تا به یادت بماند
تبار بیستونشان را
سالهاست که شبگردی میکنی
و طراوتت را خرامان
به ناخریداران میسپاری
به نامحرمان بیمرهم
هر دو میدانیم
کثافت پیوند را محکمتر میکند
هیچ گندی مشاممان را نمیآزارد
حال که بسترم پذیرای توست
بدون دیدگاه! نخستین کسی باشید که دیدگاهی مینویسد.