خب به هر ترتیبی که بود رسیدیم به شهر برگزاری مسابقات روبوکاپ 2009. متأسفانه ساعت 10 شب که رفتیم تا چیزی برای خوردن گیر بیاریم، دیدیم تمام بخش های مختلف هتل تعطیله. راستش توی ایران توی هر مسافرخونه‌ای که بری، هر ساعت از شبانه‌روز حداقل یکی هست تا یه لیوان آب بده دستت، اما اینجا حتی رسپشن هتل هم تعطیله و از ساعت 10 شب به بعد باید از پله اضطراری بری بیرون!
ما هم رفتیم بیرون و تا جایی که توان داشتیم قدم زدیم بلکه یه قوطی کنسرو برای شام پیدا کنیم و متأسفانه دیدیم حتی پمپ‌های بنزین هم تعطیل هستن. در نهایت توی یخچال اتاقم یه بیسکوییت میکادو پیدا کردم و دارم در حال نوشتن این مطلب به نیش می‌کشم.
دارم با وعده و وعید شکمم رو که ناهار و شام بهش نرسیده، قانع می‌کنم که فردا صبح با یک صبحانه مفصل در خدمتش خواهم بود. و البته بلافاصله باید برم سراغ بلیت تراموا و سیم‌کارت که ارتباطم با عادل حفظ بشه. فردا می‌ریم محل برگزاری مسابقات روبوکاپ تا ببینیم چه خبره. از چند تا از اتاق‌های سر و صدای صحبت به زبان فارسی می‌اومد. فکر می‌کردم حداقل یکی از تیم‌های ایرانی مسابقات اینجا مستقر هستن که بعد فرصت شد پای همین راه‌پله‌های اضطراری یکیشون رو ببینم و بپرسم. تیم دبیرستان علامه حلی هستن.

این چند وقت این قدر همه چیز شلوغ و بهم ریخته بود که تا میومدی چیزی بنویسی، یه اتفاق تازه می‌افتاد و نمی‌شد قبلی رو نوشت. به هر حال به نظر می‌رسه که همه چیز در ظاهر آروم شده اما اون زیر چه خبره خدا می‌دونه.
متأسفانه اخبار چندان خوب نبودن. کلی کشته و زخمی حاصل جریانات اخبر بود و البته کلی هم بازداشت‌شده. متأسفانه بینشون چند تایی دوست و آشنا و همکار هم دیده می‌شن که باعث تأسفه. کلاً بهتره من خفه‌خون بگیرم چون هر چی بگم مثل چند صد تا بیانیه‌ای می‌شه که همه دارن صادر می‌کنن و گویا به جایی هم بر نمی‌خوره.
این جمعه می‌رم اتریش. یه شهری به اسم گِراز (به آلمانی انگار می‌شه گریتس) که میزبان روبوکاپ 2009 هست و امیدوارم بتونم گزارش جالبی از اتفاقات اونجا تهیه کنم. اگه فرصتی بشه، بیشتر می‌نویسم درباره چیزهایی که اونجا می‌بینم.

این روزها جنگ مجازی و بازار حمله‌های اینترنتی داغ شده. یکی از آخرین اونها هک شدن سایت واحد مرکزی خبره. اسکرین شات مربوطه رو ببینین:

به علت ترافیک بیش از حد برای دیدن سایت رسمی واحد مرکزی خبر (www.IRIBNews.ir) از لینک‌های زیر وارد شوید

برادر کشی تا کی؟
hacked by iran people
آقای احمدی‌نژاد تا کی باید شاهد این صحنه‌ها باشیم. جوان‌های مردم دارن یکی، یکی پر پر می‌شن. تا کجا می‌خواید پیش برید؟ به خاطر قدرت از آبروی مملکت گذشتید... حالا نوبت فرزندان این آب و خاکه. بعد از اون می‌خواید از چی بگذرید؟

پ.ن: لازم دیدم توضیحی بدم برای کسایی که توطئه توهم داره خفه‌شون می‌کنه. روی اسکرین‌شاتی که از صفحه هک‌شده گرفتم، آدرس وب‌سایت عصیان رو گذاشتم و متوهمان گرامی تصور کردن که من سایت واحد مرکزی خبر رو هک کردم! بی‌خیال بابا من رو چه به هک؟ توهم نزنین بابا جان. البته من خودم هم گاهی توهم می‌زنم. این روزها یه کم دوز توهم همه زده بالا. برای جلوگیری از سوءتفاهم‌های بیشتر آدرس وبلاگ رو برداشتم.

نمی‌دونم چقدر اخبار ایران رو از طریق شبکه‌های تلویزیونی و خبرگزاری‌های خارجی پیگیری می‌کنین، اما چیزی رو که من این روزها دارم می‌بینم، اینه که اتفاقات اخیر ایران تیتر اول بیشتر روزنامه‌های بریتانیاست و البته بیشتر از هر چیزی، استفاده معترضان از اینترنت و ابزارهای وب 2.0 اونها رو تحت تأثیر قرار داده. تعجب اونها از این موضوع البته زیاد عجیب تیست برای این که خیلی از مردم عادی فکر می‌کنن که مردم توی ایران واقعاً شتر سوار می‌شن و وقتی می‌شنون که عده زیادی دارن از موبایل و توییتر و یوتیوب و فیس‌بوک استفاده می‌کنن، رسماً کفشون می‌بره.
هنوز هم خیلی از مردم ایران درباره اینترنت بسیار کم می‌دونن و البته بخش بزرگی از کاربران اینترنت در ایران از وجود و امکانات سایت‌هایی مثل توییتر بی‌خبرن اما به هر حال اختراع زاییده احتیاج است و هر کس به چیزی که نیاز داره، اختراعش می‌کنه.
از اونجایی که کاربران ایرانی همیشه لازم داشتند تا از روش‌هایی بتونن از فیل.تر عبور کنن، تسلطشون برای عبور از انسداد سایت، بیشتر از خیلی‌ها توی دنیاست. اینجایی‌ها اصلاً نمی‌دونن فیل.ترشکن چیه. این موضوع احتیاج باعث می‌شه تا کاربران بیشتری در داخل ایران با سایت‌های وب 2.0 و شبکه‌های اجتماعی و اشتراک فایل آشنا بشن. 30 سال پیش انقلاب آنالوگ با استفاده از نوارهای کاست در ایران اتفاق افتاد و امروز نسل بعد دارن نسخه دیجیتالی اون رو با استفاده از فناوری‌های تازه‌تر، شبیه‌سازی می‌کنن. درباره این موضوع یه گزارش ساختم که توی برنامه امروز کلیک (لینک آینه) پخش خواهد شد.