مثه مردن می مونه…

آیدا خلاصه نوشت. به قول خودش یه طومار نوشت. نوشت که دیگه نمی‌نویسه و نوشت که خداحافظی می‌کنه. این همه نوشت اما ننوشت که چرا. به زبون رمزی خودش نوشت که دیگه نمی‌نویسه. دوست ندارم که بپرسم چرا. دوست دارم به خواسته‌ش احترام بذارم و نپرسم.
آیدای عزیز. می‌دونم که نمی‌خوای بنویسی. اما می‌دونم که باز هم می‌خونی. اصلا انگار ناف تو رو با خوندن بریدن! اینجا رو هم می‌خونی. این رو می‌دونم. متاسفانه دلم برای خودت و نوشته‌هات تنگ می‌شه. هر چی باشه تو سردسته باند عقب‌ماندگان ذهنی بودی! این رو هم می‌ذارم به حساب عقب‌موندگیت. هر جا هستی و با هر کی هستی شاد باشی!

خاتمی، جوانان، بی‌بی‌سی و خرده ریزه‌ها دیگه

امروز صبح به دعوت سازمان ملی جوانان رفته بودیم نشست رئیس جمهوری با جوانان که توی تالار حافظیه سعدآباد تشکیل می‌شد. بگذریم از اینکه من به خاطر ترافیک یه ساعتی دیر رسیدم. از بین جوانان دعوت شده همه رده و همه جور صنفی دیده می‌شد. از محمدرضا گلزار و پژمان بازغی بگیرین تا علیرضا دبیر و یه عده دیگه که اسمشون یادم نمی‌یاد اما بینشون می‌شد نمایندگان مجلس دانش‌آموزی، جوانان روستایی، جوانان نخبه، پزشک، اقلیت، خبرنگار، طلبه و بسیجی رو دید. از بر و بچه‌های وبلاگ‌نویس هم شیده، احسان، پرستو و من بودیم. برنامه به این ترتیب بود که هر کسی سه دقیقه وقت داشت که سوؤال خودش رو مطرح کنه و قرار بر این شد که آقای خاتمی هم آخر کار جواب بده. سوؤالات دونه به دونه مطرح شدن و همه جور سوؤالی هم بینشون بود. از بسیجی‌ای که خواستار حفظ ارزش‌ها بود تا خبرنگاری که خواستار آزادی خبرنگاران و روزنامه‌نگاران زندانی بود. اما پایان کار و جواب آقای خاتمی هیچ تفاوتی با بقیه جواب‌هاش نداشت. آقای خاتمی تنها کاری که کرد این بود که قول داد به تمام این سوؤالات توی یه نامه جواب بده. حالا کی؟ الله اعلم! از بین بچه‌ها پرستو هم رفت و به عنوان یه وبلاگ‌نویس درباره فیلترینگ سایت‌ها و وبلاگ‌ها از جمله وبلاگ سردبیر: خودم و همچنین مشکلات خطوط کم سرعت اینترنت و نبود بسترهای مناسب برای تجارت الکترونیک سؤال پرسید. اما سوؤال مهمش این بود که چند درصد از طرح تکفا به جوون‌ها می‌رسه و یا رسیده؟
پی‌نوشت: امروز دیدم که دوست عزیزم، محمدرضا طاهری مطلبی نوشته درباره نوشته بالا (لینک ثابتش درست نمیاد). متاسفانه گویا دچار سوءتفاهمی شده‌ایم. حضور من و چند نفر دیگه به هیچ‌وجه به عنوان نماینده‌های وبلاگ‌نویسان ایرانی نبود. سازمان ملی جوانان صرفا از چند نفر از وبلاگ‌نویسان دعوت کرده بود اون هم به دلیل اینکه اون‌ها رو می‌شناخت. این دعوت ممکن بود شامل شما یا هر فرد دیگه‌ای هم بشه. آقای عموزاده خلیلی هم به عنوان معاون این سازمان من رو دعوت کرد. فکر می‌کنم به دلیل اینکه من توی چلچراغ هر هفته مطلب می‌نویسم و می‌دونست که من هم وبلاگ دارم. البته دعوتش هم مستقیما توسط خودش نبود. از طرف مسؤولی بود که برای این کار در نظر گرفته بود. به هر حال توی اون جلسه هم از پرستو به عنوان نماینده وبلاگ‌نویسان اسمی برده نشد. تنها چیزی که گفتن این بود «خانم دوکوهکی، یکی از وبلاگ‌نویسان»! در جایی از نوشته‌های این دوست گرامی اومده که «خانم دوکوهکی از زمان ۳ دقیقه ای خود که قرار است به عنوان نماینده جوانان فعال (؟؟؟!!!!) در اینترنت صحبت کند به مشکل فیلترینک وبلاگ حسین درخشان می پردازد. انگار که یکی از مشکلات اصلی جوانان فعال اینترنت ما ندیدن وبلاگ آقای درخشان است». محمدرضا جان، شاید اگر من می‌رفتم و اونجا صحبت می‌کردم، چیز دیگه‌ای می‌گفتم. اما خب به دلایل شخصی نرفتم! محمدرضا جان، نه! مشکل اصلی جوانان فعال اینترنت ما ندین وبلاگ حدر نیست. فکر می‌کنم منظور پرستو ذکر تنها یک مثال از وبلاگ‌ها بود. ضمن اینکه شاید برای پرستو به عنوان یه خبرنگار، آوردن این مثال به علت این بوده که حدر هم همکارشه. شاید اگه من بودم اشاره می‌کردم به فیلترینگ وبلاگ احمد انوری. شاید شما هم بودی به فیلترینگ یه وبلاگ دیگه اشاره می‌کردی. اتفاقا شیده هم وقتی خودش رو از مجله کاپوچینو معرفی می‌کنه اصلا در بین پرسش و پاسخ نیست (هر چند این قسمت پاسخش اصلا وجود خارجی نداشت!). شیده هم بعد از اتمام برنامه این رو می‌گه. من فقط یه سوؤال دارم. ببین تعداد افرادی که اونجا بودن فکرمی‌کنم ۱۰۰ نفری می‌شد. خیلی‌ها هم بودن که نماینده‌ای نداشتن. اون‌جا کسی به عنوان نماینده وبلاگ‌نویس‌ها نبود. من هم حرفت رو کاملا قبول دارم. من هم نوشتم که از وبلاگر‌ها این افراد حاضر بودن. یعنی کسایی که اونجا بودن این تعدادشون وبلاگ هم می‌نوشتن. یه نکته دیگه هم این بود که پرستو فقط درباره فیلترینگ صحبت نکرد. پرستو به این اشاره کرد که فیلتر کردن‌های شما فقط باعث افزایش اطلاعات فنی کاربران برای عبور از اون شده. و البته اشاره کرد به خطوط کم‌سرعت و نبود زیرساخت‌های تجارت الکترونیک از قبیل کارت‌های اعتباری و سهم جوانان از طرح تکفا… . حتما تایید می‌کنی که توی یه فرصت ۳ دقیقه‌ای بیشتر از این هم نمی‌شد گفت.
درباره ملاقاتمون با بی بی سی نوشته بودی. محمدرضا جان. اتفاقا اون‌جا هم ما به عنوان نماینده‌های وبلاگ‌نویسان ایرانی نرفته بودیم. اون‌ها اومده بودن تا توی یکی از قرارهای وبلاگ‌نویس‌های ایرانی حضور داشته باشن. فقط همین. براشون جالب بود که ببینن این همه وبلاگ‌نویس ایرانی چه قرارهایی با هم می‌ذارن. بین صحبت‌ها حتی من هم اشاره‌ای کردم به اینکه شما خیلی از مسائل وبلاگستان رو از دست دادین. شما توی کمک‌رسانی وبلاگرها به زلزله‌زدهگان بم نبودین. شما توی فعالیت‌های تخصصی و همایش‌های ما هم نبودین. نوشتی که «آیا ممکن نیست که شما وبلاگ نویسان ایرانی و وبلاگ نویسی در ایران را صرفا از منظر خودتان برایشان توصیف کنید و آنها هم به حساب تمامی این قشر بگذارند؟». حرفت کاملا درسته. البته به شرطی که اون‌ها فرض کنن ما نماینده هستیم. نه عزیز من ما نماینده هیچ کسی نیستیم. مسلما اون ها هم فکر نکردن که به سفرا و نمایندگان وبلاگرها صحبت کردن. دیروز توی کافه بلاگ حدود ۳۰ نفر دیگه از وبلاگرها حضور داشتن که جلسه داستان‌خوانی داشتن. اتفاقا بعد از رفتن ما خبرنگاران سراغشون هم رفتن. وبلاگستان فارسی محدود به من و تو این ۳۰ نفر نیست. همه‌مون این رو می دونیم. محدود به تهرانی‌ها و وبلاگرهای داخل ایران هم نمی‌شه. این رو هم همه می‌دونیم. شاید بهتر باشه که بی بی سی سراغ همه قشر بره. درستش هم همینه.
اما درک یکی دو تا از جملاتت هم برای من سخت بود. شکل و شمایل یه نفر و طرز لباس پوشیدن کسی یه چیز کاملا شخصیه! اینکه شیده چطور لباس می‌پوشه کاملا به خودش مربوطه! من نمی دونم چرا این دو تا موضوع رو ربطش دادی به هم، و البته تصدیق می‌کنی که ته لهجه تمسخر رو هم توش گنجوندی!
آخر از همه چیز هم باید یه نکته‌ای بگم و روش تاکید هم دارم. اون هم اینه که شخص من با هر گونه انحصارطلبی شدیدا و قویا مخالفم و خودم رو به هیچ‌وجه نماینده جایی نمی‌دونم.

تبعیدگاه زندانی شماره ۱۳۵۳

قایق با سرعت از پیچ و خم رودخانه می‌گذشت.
ما ۲۹ نفر بودیم… گیج و منگ و ناتوان به جریان آشفته آب نگاه می‌کردیم. بخت خیلی یارمان بود که قایقمان بر ساحل نشست. کف پاهایمان که سفت شد، همگی کلاه‌هایمان را به احترام برداشتیم و غرق شدن قایقی را نظاره‌گر شدیم که اسکلت کاغذیش را جوی آب می‌بلعید.

دوره جدید سرویس‌های ایمیل آغاز می‌شود

گوگل استفاده آزمایشی از Gmail را برای وبلاگ‌نویسان قدیمی‌ای که به طور فعال از Blogger استفاده می‌کنند آزاد کرده است. وبلاگ‌نویسان قدیمی بعد از login کردن در سایت بلاگر این کادر را بالای لیست وبلاگ‌هایشان خواهند دید:

بدین ترتیب وبلاگ‌نویسان با چند کلیک ساده و پر کردن یک فرم صاحب ۱۰۰۰ MB فضای ایمیل روی یکی از معروفترین و پرقدرت‌ترین سایت‌های دنیا می‌شوند. اگر پس از کلیک کردن روی لینک با پیغام خطا مواجه شدید ابتدا مطمئن شوید User Name و سایر مشخصات پروفایل شما در بلاگر به فارسی نیست، سپس دوباره سعی کنید. همچنین اگر این کادر را پس از لاگین کردن در بلاگر ندیدید احتمالاً مدت زیادی از شروع وبلاگتان نمی‌گذرد و یا وبلاگ فعالی ندارید. باید صبر کنید تا مرحله آزمایشی Gmail به اتمام برسد و ثبت نام عمومی(تر) آن آغاز شود!

چند نکته
سرعت لود شدن صفحات به حدی زیاد است که تفاوت بین اینترنت و کامپیوتر خودتان را احساس نمی‌کنید. Shortcutها، امکان پاسخگویی یا Forward سریع به ایمیل‌ها، امکان تعریف Lable برای دسته‌بندی ایمیل‌ها، امکان مشاهده ایمیل‌های مربوط و آرشیو ایمیلهای رد و بدل شده با شخصی که در حال خواندن ایمیل او هستید و از همه مهم‌تر حجم فضایی که Gmail ارائه می‌دهد این سرویس را از تمام سرویسهای مشابه متفاوت کرده. شعار Gmail چنین است: فضا زیاد است، وقت خود را برای پاک کردن ایمیل‌ها هدر ندهید!



اما نکته حساسیت‌برانگیز آگهی‌های بازرگانی‌ای است که با توجه به ایمیل‌های دریافتی، کنار صفحه ایمیل به نمایش در می‌آید. برخی معتقدند استفاده از متن ایمیل‌ها برای نمایش آگهی تجاوز به حریم خصوصی افراد است. Gmail همچنین خبر می‌دهد در صورتی که کسی بیش از ۹ ماه وارد حساب ایمیل خود نشود تمام ایمیل‌های او پاک، حسابش بسته و UserName اش نیز برای ثبت توسط دیگران آزاد می‌شود. در مقایسه با سایت‌های مشابه که مدت ۳۰ و حتی ۱۵ روز پس از غیرفعال ماندن یک حساب ایمیل‌ها را پاک می‌کنند زمان ۹ ماه بسیار مناسب به نظر می‌رسد اما آزاد شدن UserName می‌تواند کمی نگران کننده باشد. در حال حاضر حتی اگر بعد از چند سال به Yahoo یا Hotmail سربزنید خواهید دید که UserName و Password شما کماکان فعال است و تنها ایمیل‌های قبلی شما حذف شده‌اند.
همین روزها خبر می‌رسد که یاهو نیز به بعضی افراد ۱۰۰ MB ایمیل مجانی می‌دهد. سایت SpyMac نیز علاوه بر ۱۰۰۰ MB فضای ایمیل رایگان، ۱۰۰ MB فضای سایت و ۲۵۰ MB فضا برای ذخیره تصویر و فایل در اختیار کاربرانش قرار می‌دهد.
به نظر می‌رسد تحول بزرگی در دنیای وب و ایمیل در حال وقوع است. باید تا پایان دوره آزمایشی Gmail و سروِس جدید یاهو منتظر ماند و دید…

فرار

فکر می‌کنم اولین فراری رو که توی ذهنم ثبت کردم، فرار از سرویس مدرسه‌مون بود. کلاس اول ابتدایی بودم. هیجان‌انگیزترین چیز برام توی اون لحظه این بود که مسیری رو که هر روز با مینی‌بوس طی می‌کنم، پیاده راه برم. بعدی‌هاش اینقدر فیزیکی نبودن. یه جورایی مربوط می‌شدن به فرار از روزمره‌گی، فرار از خیال، فرار از دوست داشتن، فرار از دین و… اون وقتا انتخاب اینکه از چه چیزی می‌خوام فرار کنم اصلا مشکل نبود اما در حال حاضر مشکلم اینه که می‌خوام فرار کنم. اما نمی‌دونم از چی!

خوابدزدک

آی دخترک… کجا می‌بری خوابم را با خودت؟ بایست…
نه تقصیر از تو نیست که من یادم رفته چگونه بگویم «سلام… این منم»… بایست…
و نگاهی کن به پشت سرت که تاب نمی‌آورم… بایست…
اینگونه که تو می‌روی شاید هرگز نشود که خواب‌هایم را تعریف کنم برایت و…
آی دخترک… کجا می‌بری خوابم را با خودت؟ بایست…
لااقل بایست تا بگویمت آنچه را که باید…
که خوابم تاریخ انقضاء دارد…
بایست شاید خوابی را که فراری داده‌ای هرجایی شود و… ناتمام!

ریاضیات منطقی

۱- اتوبوس‌های شرکت واحد عوض شدند.
۲- میله‌ی جداکننده قسمت بانوان از آقایان برداشته شد.
۳- کپسول آتش‌نشانی به کنار صندلی راننده اضافه شد.
نتیجه‌گیری: دختر و پسر مثل پنبه و آتیش هستند!

جراحی

چاقوی جراحی نو را از توی لفافه‌اش بیرون آوردم. روی پوست سفت سرش فشار دادم و سعی کردم از میان پوست نازک به هم تابیده، کوتاه‌ترین مسیر را به سمت توده خاکستری کج و معوجی پیدا کنم که به من گفته بود نه. با مته بزرگ قسمتی از استخوان سرش را برداشتم. لخته را که برداشتم از روی مخچه‌اش، دستم ناخودآگاه رفت به سوی زائده‌ای که خوب می‌شناختمش. گوشه‌ای از آن را فقط لمس کردم با تیغه.
به هوش که آمد، دوست‌داشتنش قد کشیده بود و قلبش ضربان را عمیق‌تر می‌نواخت.
به هوش که آمدم، جایی میان زائربروخ و هانیبال لکتر گم شده بودم.

وبلاگستان در سالی که گذشت

مجموع اتفاقات سال ۸۲ همگی حکایت از این داشت که کم کم کاربرانِ ایرانیِ اینترنت می‌خواهد از آن استفاده مفیدتری کنند. هر چند تعداد کاربران ایرانی روز به روز افزایش می‌یابد، اما باید این را هم در نظر گرفت که درصد بسیاری از آن‌ها بخش زیادی از وقت خود را صرف گشت و گذار در اتاق‌های چت و گفتگو می‌کنند. و اما اتفاقات کوچک و بزرگ وبلاگستان در سال ۸۲…
فیلتر وبلاگی
دو سال از عمر وبلاگ‌های فارسی گذشت. وبلاگ‌نویسان شاید یکی از جدی‌ترین کاربران اینترنت باشند. آن‌ها از دسته کسانی هستند که مقوله نوشتن و تولید محتوا را جدی‌تر گرفته‌اند. سال ۸۲، سالی پر از نشیب و فراز برای آن‌ها بود. سالی که سینا مطلبی یکی از روزنامه‌نگاران وبلاگ‌نویس بازداشت شد. در حالی‌که شایعه‌ای دهان به دهان می‌چرخید که بخشی از علل این بازداشت به‌خاطر مطالب وبلاگش بوده است. پی‌آمد این اتفاق بحث جنجالی فیلترینگ وبلاگ‌ها بود که به صورت فله‌ای صورت گرفت و هزاران وبلاگ زیر تیغ فیلتر مخابرات رفتند. این مساله عکس‌العمل وبلاگ‌نویسان را برانگیخت و منجر به نوشتن اعتراض‌های آنلاین شد. نتیجه این اعتراض‌ها عذرخواهی رسمی مخابرات از وبلاگ‌نویسان بود و البته به گردن نگرفتن فیلترینگ و انداختن آن بر دوش یک شرکت خصوصی. اتفاق دیگری که در این حوزه رخ داد حضور آقای خاتمی در اجلاس جهانی جامعه اطلاعاتی در ژنو بود و البته سوؤال چند خبرنگار خارجی درباره فیلترینگ وبلاگ‌های ایرانی که به نوبه خودش اتفاق مهمی بود.

ادامه

این مردم عزیز

ساعت ۲ نیمه شب را پشت سر می‌گذاشت که در میدان نور دست نگه داشتیم جلوی یک تاکسی که برویم اکباتان. بی‌توجه به راننده با پیام صحبت می‌کردم درباره ملاقاتی که با احمدرضا درویش داشتیم. حتی اسم کوچکش را هم نبرده بودیم که برگشت و بهمان گفت شما توی کار سینما هستید؟ گفتیم نه. شروع کرد درباره درویش و فیلم‌هایش صحبت کردن و حرف‌هایش ادامه پیدا کرد تا کشیده شد به بهرام بیضایی و فیلم‌ها و تئاترهایش. فهمیدیم که علوم تربیتی یا یک چیزی مشابه آن خوانده توی دانشگاه. پیاده که شدیم یک جور فضای سنگینی بود. به گمانم ایران تنها جایی است که تحصیلکرده‌هایش راننده تاکسی می‌شوند و بعضا در مسایلی غیر از تخصصشان تبحر دارند. یک بار دیگر هم همچنین حسی به من دست داده بود و آن وقتی بود که توی آستانه اشرفیه کباب می خوردیم و صاحب آن‌جا درباره انتخابات ریاست جمهوری صحبت می‌کرد و می‌گفت به خاتمی رای نمی‌دهد و دلایل بسیار هوشمندانه‌ای می‌آورد و ما هم سعی می‌کردیم که با استدلال «انتخاب میان بد و بدتر» قانعش کنیم که رای دهد. الآن که به صحبت‌هایش عمیق‌تر فکر می‌کنم بیشتر به حرف‌های عمیقش پی می‌برم.

ماشین زمان

بعضی از روابط را نمی‌توانی نشخوار کنی. انگاری یک جور آبستراکسیون خاص تویش در جریان باشد که هیچ جوری توی چین و چروک‌های مغزت جا نمی‌گیرد. فقط می‌دانی این روز‌ها دلت آنقدر نطپیده که رویش خاک نشسته است! بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم شاید زمان من مربوط است به جاهایی حول و حوش دهه هفتاد. انگاری پنجاه سالی دیر به دنیا آمده‌ام هر چند برایم زیاد دلچسب نیست اگر حالا همسن پدرم باشم. راستش را بخواهید دیگر کشش ندارد این تصور ناتوان برای تصویر کردن. بد جوری هوای ماشین زمان به سرم زده که بشود با عقربه‌ها زمان را بازی داد و سرعت تغییر را زیاد و کم کرد. آن‌ها که Sim City بازی کرده‌اند می‌دانند که چه می‌گویم. همه این‌ها شاید برای این باشد که بفهمیم آخرش چه می‌شود؟

زمانِ از دست رفته

جلوی درِ کارخانه
کارگر یکدفعه می‌ایستد
هوای خوب کُتش را می‌کشد
و همین که روی برمی‌گرداند
و آفتاب را می‌بیند
که تماماً سرخ و گِرد
در آسمان سربی لبخند می‌زند،
چون یک دوست
به او چشمک می‌زند
بگو ببینم رفیقْ آفتاب
فکر نمی‌کنی
که چه ابلهانه است
اگر این روز خوش را
به خدمت ارباب سر کنم؟
ژاک پِرور – آفتاب نیمه شب

Le temps perdu
Devant la porte de l’usine
le travailleur soudain s’arrête
le beau temps l’a tiré par la veste
et comme il se retourne
et regarde le soleil
tout rouge tout rond
souriant dans son ciel de plomb
il cligne de l’oeil
familièrement
Dis donc camarade Soleil
tu ne trouves pas
que c’es plutôt con
de donner une journée pareille
à un patron?
Jacques Prévert – Soleil de Nuit