صبح تا ظهرش همیشه خواب بود
نصف شب بیدار چون شبتاب بود
آخر هفته همیشه مست بود
مال دنیا پیش چشمش پست بود
شیشکی از دید او چون گوز بود
شام تیره نزد او چون روز بود
سایز کالیبرش همی هشتاد بود
در تقلب یاورش استاد بود
کاسه صبرم کمی لبریز شد
آسفالت طاقتم هم لیز شد
گفتمش خروار کار انباشته
بدرویم آن فکرهای کاشته
کاسه‌ای از آب پیشم رنده کرد
باز هم عصیان را شرمنده کرد
یک دو روزی ظهر خود بی‌خواب کرد
بعد آن سامان فکری ناب کرد
صبح گشت و او هوای خواب کرد
این دل شوریده را بی‌تاب کرد
کون لق خواب‌های بنده کرد
خواب دائم بهر خود پاینده کرد
مرگ موشی خورد، بعدش خواب شد
باعث آرامش اعصاب شد
پی‌نوشت:
این نوشته‌ها را باید در بستر مکان و زمان انتشارشان خواند. اطلاعات ممکن است دیگر به‌روز نباشند؛ سایت‌ها و سرویس‌ها ممکن است تغییر کرده یا از دسترس خارج شده باشند و وضعیت افراد و رویدادها نیز عوض شده باشد. نظر کنونی نویسنده به علت تجربه زیست و آموزش، ممکن است متفاوت باشد و نوشته‌های پیشین او را نقض کند.
بدون دیدگاه! نخستین کسی باشید که دیدگاهی می‌نویسد.