گیرم که راه را پیدا کرده باشم،
با چاههایش چه کنم؟
و با کورهراههایی که راه میفریبند؟
و زندگیم…
که دریاچهایست نا آرام، ناپیدا…
در انتهای درههایی بنبست…
پسِ پشتِ بیشهای نامحدود!
تنگنای طاقتم را چه کنم؟
که پیالههای سراب مینوشد.
گیرم که راه را پیدا کرده باشم،
زبان تشنهام را کجا بیاویزم؟
و در کدام برکه کمی خیال بیابم…
که دلخوشی توشهام باشد؟
پینوشت:
این نوشتهها را باید در بستر مکان و زمان انتشارشان خواند. اطلاعات ممکن است دیگر بهروز نباشند؛ سایتها و سرویسها ممکن است تغییر کرده یا از دسترس خارج شده باشند و وضعیت شرکتها، افراد و رخدادها نیز عوض شده باشد. نظر کنونی نویسنده به علت تجربه زیست و آموزش، ممکن است متفاوت باشد و نوشتههای پیشین او را نقض کند.





تنها نور٬ نور این کورسوی پس رونده است
و تنها بو٬ بوی این دود رقصنده
اما بیا و این آخرین پک را به زندگی بزن
هوایش را به آسمان بفرست٬
خاکش را روی زمین بریز٬
عرضش را زیر پا له کن٬
و برو به جهنم
نيما: بازم اسم شاعر رو نگفتی که!
ایضا خودم. ایضا انتظار که نداشتی بگم مریم حیدرزاده؟