آیدا خلاصه نوشت. به قول خودش یه طومار نوشت. نوشت که دیگه نمینویسه و نوشت که خداحافظی میکنه. این همه نوشت اما ننوشت که چرا. به زبون رمزی خودش نوشت که دیگه نمینویسه. دوست ندارم که بپرسم چرا. دوست دارم به خواستهش احترام بذارم و نپرسم.
آیدای عزیز. میدونم که نمیخوای بنویسی. اما میدونم که باز هم میخونی. اصلا انگار ناف تو رو با خوندن بریدن! اینجا رو هم میخونی. این رو میدونم. متاسفانه دلم برای خودت و نوشتههات تنگ میشه. هر چی باشه تو سردسته باند عقبماندگان ذهنی بودی! این رو هم میذارم به حساب عقبموندگیت. هر جا هستی و با هر کی هستی شاد باشی!
پینوشت:
این نوشتهها را باید در بستر مکان و زمان انتشارشان خواند. اطلاعات ممکن است دیگر بهروز نباشند؛ سایتها و سرویسها ممکن است تغییر کرده یا از دسترس خارج شده باشند و وضعیت شرکتها، افراد و رخدادها نیز عوض شده باشد. نظر کنونی نویسنده به علت تجربه زیست و آموزش، ممکن است متفاوت باشد و نوشتههای پیشین او را نقض کند.




بدون دیدگاه! نخستین کسی باشید که دیدگاهی مینویسد.